Pantool

Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, όλοι έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να κοιτάζει έξω από το παράθυρο του λεωφορείου, ακούγοντας μια μελαγχολική indie μπαλάντα και φανταζόμενος ότι είμαστε ο πρωταγωνιστής σε μια ταινία που μόλις έκανε πρεμιέρα στο Sundance. (Ή είμαι μόνο εγώ;) Όπως και να χει καμία ντροπή σε αυτό! Είναι μια ωραία διαφυγή από την καθημερινότητα, αρκεί να μην περιμένεις από τον οδηγό να σου ζητήσει αυτόγραφο στο τέλος της διαδρομής. "Main Character Syndrome" (Το Σύνδρομο του Πρωταγωνιστή). Όχι όχι τς τς , ο όρος αυτός δεν είναι μια κλινική διάγνωση, είναι όμως ενα σύγχρονο φαινόμενο , ενας τρόπος να περιγράψουμε μια πολύ παλιά ανάγκη..την ανάγκη μας να νιώθουμε ότι η ζωή μας έχει νόημα, αισθητική και σκοπό. Στην ψηφιακή εποχή, όμως, αυτό συχνά μεταφράζεται στην τάση να βλέπουμε την καθημερινότητά μας σαν μια σκηνοθετημένη αφήγηση, όπου εμείς είμαστε το επικέντρο . Το να "νιώθεις ο πρωταγωνιστής" μπορεί να λειτουργήσει ενδυναμωτικά. Σου επιτρέπει να πάρε...

Ο εγκέφαλος του βρέφους αντιλαμβάνεται την απουσία της μητέρας ως μια δυνητικά απειλητική για τη ζωή κατάσταση, ενεργοποιώντας άμεσα τον άξονα του στρες με ταχεία αύξηση της κορτιζόλης. Όταν ένα βρέφος δεν μπορεί να εντοπίσει τη μητέρα του ή τον βασικό φροντιστή, ο εγκέφαλός του δεν βιώνει μόνο ένα αίσθημα μοναξιάς. Αντιλαμβάνεται μια άμεση απειλή για την επιβίωσή του. Η βιβλιογραφία δείχνει ότι το σύστημα αντίδρασης στο στρες κατά τη βρεφική ηλικία είναι εξαιρετικά ευαίσθητο και μπορεί να ενεργοποιηθεί σχεδόν ακαριαία μετά τον αποχωρισμό. Σε διάστημα μικρότερο του ενός λεπτού, τα επίπεδα κορτιζόλης ,της κύριας ορμόνης του στρες , μπορούν να αυξηθούν σημαντικά (έως και 200–300% σε πειραματικά και σε πρωτόκολλα παρατήρησης). Η αντίδραση αυτή δεν αποτελεί συνειδητή επιλογή ούτε μαθημένη συμπεριφορά, αλλά έναν πρωτογενή, νευροβιολογικά προκαθορισμένο μηχανισμό, σχεδιασμένο να προάγει την επιβίωση μέσω της άμεσης επανασύνδεσης με τον φροντιστή. Για το βρέφος, η έννοια της ασφάλειας δεν είν...

Breathing is the most fundamental function of human life and, at the same time, one of the most underestimated. It happens continuously, without conscious effort, yet it holds the power to shape our physical health, emotional stability, and mental clarity. The way we breathe influences how we experience stress, how we recover from it, and how effectively our body maintains balance. Breathing is not simply the exchange of oxygen and carbon dioxide; it is an ongoing conversation between the body and the nervous system. In modern life, where speed, overstimulation, and chronic pressure have become the norm, natural breathing patterns are often disrupted. Shallow, rapid breaths replace slow and deep respiration, quietly signaling danger to the body. The nervous system remains on constant alert, stress hormones rise, and internal equilibrium begins to erode. Reconnecting with conscious, diaphragmatic breathing offers a powerful pathway back to calm, regulation, and hormonal harmony. Underst...

Αν μεγαλώνεις μέσα σε σπίτι με φωνές, ξύλο, αστάθεια… ο εγκέφαλός σου δεν κάνει διακοπές. Δεν περιμένει τα 18 για να αρχίσει να γράφει το βιογραφικό σου. Γράφει από πολύ νωρίς και το μελάνι του είναι…. ο φόβος. Το University College London & Anna Freud centre (Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Current Biology 12/2011) έκανε μια έρευνα που με άφησε τότε με το στόμα ανοιχτό. Πήραν παιδιά που μεγάλωσαν μέσα σε βία και τους έκαναν μετρήσεις με μαγνητικό τομογράφο. Όταν τους έδειξαν πρόσωπα γεμάτα θυμό, ο εγκέφαλός τους άναψε σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο..η αμυγδαλή και η insula ,περιοχές που έχουν να κάνουν με φόβο και ανίχνευση απειλών ,χτυπούσαν κόκκινο. Και ξέρεις τι; Η εικόνα έμοιαζε με αυτή που έχουν οι στρατιώτες όταν επιστρέφουν από το πεδίο της μάχης. Σκέψου το λίγο..το παιδί που μεγαλώνει με ξύλο και φωνές, δεν είναι στο δωμάτιο του παιδιού. Είναι σε χαρακώματα. Μαθαίνει να ακούει το τρίξιμο της πόρτας σαν σήμα κινδύνου. Μαθαίνει να σκανάρει πρόσωπα όπως ο στρατιώτης σκανάρει τον ορί...

Η υπόφυση είναι ένας πολύ μικρός αλλά εξαιρετικής σημασίας αδένας, ο οποίος βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου, ακριβώς πίσω από την μύτη μας. Ρυθμίζει πολλές λειτουργίες του σώματος, όπως την ανάπτυξη, τον μεταβολισμό, τις ορμόνες του θυρεοειδούς, τη γονιμότητα, τις σεξουαλικές λειτουργίες, το αίσθημα της δίψας και το στρες μέσα από τη ρύθμιση των υπόλοιπων ενδοκρινών αδένων του σώματος. Αδένωμα υπόφυσης ονομάζουμε έναν καλοήθη (μη καρκινικό) όγκο που δημιουργείται στον αδένα αυτό. Είναι μια σχετικά συχνή πάθηση, το εμφανίζουν περίπου 80 ασθενείς ανά 100.000 ανθρώπους και, στις περισσότερες περιπτώσεις, εξελίσσεται αργά. Τα περισσότερα αδενώματα δεν απειλούν τη ζωή και συχνά ανακαλύπτονται τυχαία σε εξετάσεις. Οι όγκοι της υπόφυσης είναι είτε μη εκκριτικοί (δεν παράγουν ορμόνες της υπόφυσης) είτε εκκριτικοί (παράγουν τουλάχιστον μία από τις ορμόνες της υπόφυσης σε μεγάλη ποσότητα). Οι μη εκκριτικοί όγκοι συνήθως προκαλούν συμπτώματα λόγω της πίεσης που ασκούν στην ίδια την υπόφυση ή στα...

Ριζική θεραπεία της νόσου Alzheimer και των άλλων μορφών άνοιας δεν υπάρχει! Οι υπάρχουσες φαρμακευτικές θεραπείες ελέγχουν εν μέρει τα συμπτώματα, όμως η νευροεκφυλιστική διεργασία στον εγκέφαλο των ασθενών δεν ανακόπτεται και ύπουλα εξακολουθεί τη φυσική εξέλιξή της. Η αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της νόσου Alzheimer έχει μέχρι σήμερα επιτευχθεί με φαρμακολογικούς παράγοντες που αυξάνουν τη χολινεργική νευρομεταβίβαση, τους αναστολείς χολινεστερασών (δονεπεζίλη, ριβαστιγμίνη, γκαλανταμίνη) και χρησιμοποιούνται ευρύτατα στην καθημερινή κλινική πράξη από ετών για τη θεραπεία της νόσου Alzheimer αλλά και άλλων μορφών άνοιας. Οι αναστολείς χολινεστερασών αποτελούν συμπτωματικές θεραπείες με επίσημη ένδειξη την ήπια ως μέτρια νόσο Alzheimer και επιτρέπουν στα άτομα με άνοια να παραμείνουν λειτουργικοί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, να διατηρούν κοινωνικές δεξιότητες και να απολαμβάνουν καλή ποιότητα ζωής μαζί με την οικογένειά τους, ιδίως εάν χορηγηθούν από τα αρχικά στάδια. Επιπλέον...

Stress is a universal part of human life. Everyone experiences it in different ways, and yet, two people can face the same situation and feel completely different levels of stress. Why is that? While circumstances certainly play a role, psychology suggests that the way we perceive stress is heavily influenced by our attention. This is where the concept of attention bias comes in—a subtle but powerful factor that can shape our experiences, emotions, and even our health. In this article, we explore how attention bias works, why it matters, and how it can intensify—or lessen—our perception of stress. Understanding this connection can help you develop healthier responses to everyday pressures and lead to a more balanced life. What is attention bias? At its core, attention bias is the tendency of our mind to focus more on certain types of information while ignoring others. We all do it, often without realizing it. For example, if someone has a fear of dogs, they are more likely to notice a ...