Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, όλοι έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να κοιτάζει έξω από το παράθυρο του λεωφορείου, ακούγοντας μια μελαγχολική indie μπαλάντα και φανταζόμενος ότι είμαστε ο πρωταγωνιστής σε μια ταινία που μόλις έκανε πρεμιέρα στο Sundance. (Ή είμαι μόνο εγώ;) Όπως και να χει καμία ντροπή σε αυτό! Είναι μια ωραία διαφυγή από την καθημερινότητα, αρκεί να μην περιμένεις από τον οδηγό να σου ζητήσει αυτόγραφο στο τέλος της διαδρομής.
"Main Character Syndrome" (Το Σύνδρομο του Πρωταγωνιστή). Όχι όχι τς τς , ο όρος αυτός δεν είναι μια κλινική διάγνωση, είναι όμως ενα σύγχρονο φαινόμενο , ενας τρόπος να περιγράψουμε μια πολύ παλιά ανάγκη..την ανάγκη μας να νιώθουμε ότι η ζωή μας έχει νόημα, αισθητική και σκοπό. Στην ψηφιακή εποχή, όμως, αυτό συχνά μεταφράζεται στην τάση να βλέπουμε την καθημερινότητά μας σαν μια σκηνοθετημένη αφήγηση, όπου εμείς είμαστε το επικέντρο . Το να "νιώθεις ο πρωταγωνιστής" μπορεί να λειτουργήσει ενδυναμωτικά. Σου επιτρέπει να πάρεις τα ηνία, να θέσεις όρια και να σταματήσεις να ζεις παθητικά. Είναι η στιγμή που λες.. «Εγώ γράφω το σενάριο, άρα εγώ αποφασίζω τι είναι αποδεκτό για μένα". Η σκοτεινή πλευρά καιο κίνδυνος ξεκινά όταν αρχίζουμε να βλέπουμε τους ανθρώπους γύρω μας όχι ως αυτόνομες προσωπικότητες, αλλά ως "κομπάρσους" που υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν τη δική μας πλοκή. Εκεί, η αυτοπεποίθηση φλερτάρει επικίνδυνα με την έλλειψη ενσυναίσθησης. Όταν οι άλλοι γίνονται απλά εργαλεία για το δικό μας "story", χάνουμε την ουσία της σύνδεσης.
Και κάπου εδώ αξίζει μια παύση.
Η ζωή δεν είναι ταινία μονής προβολής. Δεν έχει έναν πρωταγωνιστή και τους υπόλοιπους σε δεύτερο πλάνο. Είναι πολλές ιστορίες που τρέχουν ταυτόχρονα, με τον καθένα να κουβαλά το δικό του σενάριο, τις δικές του σιωπές, τα δικά του «δεν ειπώθηκαν». Το ζητούμενο δεν είναι να πάψεις να είσαι ο πρωταγωνιστής της ζωής σου. Είναι να αντέχεις να είσαι άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους. Να μην χρειάζεται όλα να περιστρέφονται γύρω σου για να έχεις αξία.
Να μπορείς να σταθείς και εκτός κάδρου, χωρίς να χάνεσαι. Οι πιο αληθινές στιγμές δεν έχουν χειροκρότημα. Έχουν απλή, σιωπηλή, σεμνή παρουσία. Και οι πιο ουσιαστικές σχέσεις δεν γράφονται για να τις δουν οι άλλοι,αλλά για να τις ζήσεις.
Έλα, παραδέξου το…κι εσύ καμιά φορά ζεις σαν να σε τραβά μια αόρατη κάμερα…(ή πάλι μόνο εγώ..
Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος https://vitadaily.gr/main-character-syndrome-to-syndromo-tou-protagonisti/
Comments
Post a Comment